Een romantische oude koningsstad van tempels en oude Frans-koloniale huisjes, doorweven met een kleurenpalet van oranje, rood, geel, goud... welkom in Luang Prabang! De rit naar Luang Prabang bracht ons doorheen een van Laos mooiste landschappen en authentiekste dorpjes. Hier domineerde oerwoud het plaatje met af en toe een piepklein dorpje bestaande uit paalwoningen waar de kinderen schreeuwend en lachend achter de bus kwamen aanrennen. Hier kan je echt nog van authentieke schoonheid genieten. De rit doorkruiste de hooglanden van Laos. Ondanks de afstand van Luang Nam Tha naar Luang Prabang maar 300 km betrof, bedroeg de totale reisduur met de bus een slordige negen uren. De reden... de barslechte baan. Een groot stuk was nog ongeasfalteerd en ging door bochtige heuvels. Het ging dan ook van hier naar daar. Maar goedgemutste mensen als we zijn, begonnen we aan onze laatste-bus-kus liedje. Na negen uren was ons liedje echter al lang uitgezongen en uiteindelijk werd ons geduld beloond... Luang Prabang!
Als je van liefde op het eerste zicht spreekt, dan was er hier wel sprake van... ons Lene verloor direct haar hartje (aan de stad he, ge moet nu weeral geen verkeerde dingen van mij denken)! 
Luang Prabang ligt in een dal naast de Mekong en de Khan rivier en de stad is werkelijk bezaaid met tempels en frans-koloniale gebouwen. Naast Vientiane, de hoofdstad van Laos is dit de tweede grootste stad in Laos. Alle, stad is misschien een te groot woord voor Luang Prabang. Met zijn smalle straatjes en alles binnen wandelafstand doet het hier wel heel dorps aan! En als je weet dat hier zo een 100.000 mensen wonen, waarvan de meeste nog ethnische Laotianen, tja, dan besef je pas hoe klein die grote stad is.
De stad straalt een charme uit die onbeschrijfbaar is! Overal krijg je kleurrijke straattafereeltjes te zien, krijg je een stralende glimlach en Sawaidee (hallo) for free!
Maar wat brengt ons nu in hemelsnaam bij oranje, vraagt u zich waarschijnlijk af! Neenee Maarten, deze keer gaan we niet den Hollandsen toer op, al moet je mij wel eens uitleggen wat Hollanders met oranje hebben (telkens ik hier iemand in oranje t-shirt zie, is het een Nederlander haha). Het is de boedhistische sfeer dat alles hier een oranje tintje geeft. Op elke hoek van de straat kan je wel een paar monniken of novicen in hun prachtige oranje-kleurige kledij naar hartelust bewonderen. Al is het dan wel met niet teveel lust he, zijn en blijven nog altijd monniken (en Maarten, by the way, ge moet nu niet afkomen dat ze Hollandse voetbalsupporters zijn he, de Nederlandse ploeg is goed, de supporters zijn wereldwijd te vinden...maar zover gaan we nu ook weeral niet haha)!

Een van de bekenste ceremonies of hoe men het ook mag noemen is dat de monniken hier iedere ochtend om 6 uur met hun bedelnap langs de huizen lopen om voedsel te ontvangen... een prachtig zicht, tenminste als je je ogen open kan houden! Wat wij meestal deden... een paar minuutjes voor zes opstaan, het huis doorsluipen en daarbij de nog soezende eigenaar vanuit zijn slaapmat in de woonkamer met knuppel riskeren (alhoewel de meeste hosteleigenaars het wel gewoon zijn dat de toeristen hier in de meest onmenselijke uurtjes de kamers uitzwabberen, slapen ze toch nog altijd als een waakhond aan de voordeur en bekijken elke mogelijke vroeguurtjes-voorbijganger met enig argwaan. En daarna de straat op met zwalpneigingen om de ongenadige stroom van monniken en novicen tegemoet te gaan. Mis kan je ze niet lopen vermits ze hun toer door heel de stad doen. Verscheidene lokale inwoners staan al in deze voor mij onmenselijke uurtjes op om de monniken van voedsel te voorien. Een prachtig plaatje waar je zelf ook kan aan deelnemen. Na een paar dagen intensief kiekjes te hebben genomen van al dat oranje hebben we dat dan ook gedaan. Eerst naar de markt om rijst en fruit te kopen en daarna al zittende op een bamboe matje langs de baan de lekkernijen in hun bedelnap mikken. En dat we blijkbaar een fruitlekkernij gekocht hadden was geweten... blijkbaar waren de rode stekelvruchten enorm in en verdwenen de bananen in de mandjes van de bedelende straatkinderen die rond de colomne monniken verzameld stonden. Vermits de monniken meestal meer krijgen dan ze zelf op kunnen, krijgen de armere families hierdoor een kans om voedsel voor de dag te verzamelen. Dolgelukkig lopen ze dan ook verder, samen met een hele emmer rijst en bananen.
De kloof tussen de hemelse wereld of die van de monniken en die van de wereldse wereld of die van de gewone bevolking is hier heel klein. Met uitzondering van andere streken in Azie staan de tempels hier open voor het dagelijkse leven van de lokale bevolking. Iedereen wandelt zomaar de tempels binnen en buiten, kleine kinderen spelen in de lineanen van de tempels rijke reuzenbomen en overal zie je jonge deugenieten hun novicenvriendjes een bezoekje brengen. Zelfs de novicen staan dicht bij de wereldse wereld. Graag slaan ze een praatje met je en een van de freqent weerkerende vragen zijn "Van waar ben je?" en "Ben je getrouwd?" Ok, in het eerste kan ik nog inkomen, de wereldse kennis van de monniken vergroten. De tweede vraag bekeek ik meestal met enige achterdocht! Hard gelachen heb ik toen een lokaal jong schoon ding langs een tempel voorbij fietste en ze een serenade van "Sawaidee" of "hallo" achter zich aan hoorde, voortgebracht uit tientallen novicenmonden haha! Monniken in Azie zijn blijkbaar niet zo celibatair als in Europa. Natuurlijk werkt hun systeem helemaal anders, zij mogen trouwen en kinderen hebben maar elke man moet eenmaal in zijn leven gedurende ten minste drie maanden in een tempel onder de vleugels van Boeddha leven. Het ziet er echter een leuke aangelegenheid uit, al die mannen onder elkaar.

Luang Prabang staat onder bescherming van het UNESCO werelderfgoed en men kan hier dan ook naar hartelust mooie dingen tegenkomen. De stad is vergeven van tempels en het is dan ook moeilijk om er niet tegenaan te lopen. Een van de mooitste tempels uit het rijtje van tientallen zijn de 'Wat Xieng Thong', de 'Wat Xieng Muang' en de 'Wat Mai Suwannaphumaham'. Tja, heb me meerdere malen verslikt bij het uitspreken van deze hemels naam, is wel eventjes zoeken om terug te vinden op je kaartje haha! Een andere tempel ligt helemaal bovenop de Phusi berg en geeft een fantastisch uitzicht op de stad en de Mekong-rivier. Hier werden onze inspanningen beloond met een wondermooie zonsondergang.

Na een paar dagen de ene na de andere tempel afgelopen te hebben, waren we beiden wat tempelzeeziek aan het worden en om van onze tempelbenen af te geraken kozen we voor een massage bij het Rode Kruis. Hehe, Rode Kruis, niet dat we er zo erg aan toe waren hoor (zie sommigen van jullie al voorstellingen maken van massages met beenwindsels, hechtingsnaalden en chloorolie). Het Rode Kruis staat hier in voor massages voor het goede doel. Mensen die het minder hebben, krijgen de kans om hier te werken en de inkomsten gaan naar projecten van het Rode Kruis in arme dorpjes. De massage was heerlijk. Een vrouwtje gebood mij te strippen exclusief mijn onderbroek en daarna kreeg ik een heerlijke oliemassage van haar. Het was zelfs zo lekker dat ons Lene besloot om hen de tweede dag weer gelukkig te maken en opnieuw een massage te laten uitvoeren. En zonder ons Lene haar bedoeling is er daar iemand heel gelukkig geweest. Zoals gewoonte ging een madamken samen met je naar een kamertje en gebood ons Lene nederig om haar stripact opnieuw te volbrengen. Als nederige masseurs maken ze zich daarvoor een paar minuutjes uit de voeten (tja, volgens Jun zou je je voor minder uit de voeten maken hum). Na mij gezellig op de rieten mat geinstalleerd te hebben, men oogjes gesloten te hebben voor de gewone wereld en al half op weg was naar de hemelse massagewereld, hoorde ik het madamken zachtjes binnenkomen en voor ons Lene het goed en wel doorhad begon die felle madam eraan. Weeral een heerlijke massage voor ons Belgische dellebelle! Ons Lene begon al op rozenblaadjes weg te zweven maar kwam met een harde boenk weer ter aarde toen dat madamken met zware mannelijke stem vroeg of het aangenaam was. Tja, ik kan u verzekeren dat het eventjes niet goed ging in mijn hersenbolleken. Misschien was het de warme ruimte, misschien was het het kleine kamertje maar ik begon het plots heel warm te krijgen! En het werd warmer om warmer toen die 'madam' interessant om interessantere gesprekjes met mij begon aan te knopen. Die 'madam' bleek een erg grote interesse in mijn martiale status hebben. Tja, zwalpneigingen kwamen opzetten toen hij mij begon te vereren als een afrodite en ik kan u verzekeren dat ik nog nooit zo vlug de kamer ben uitgegaan na een massage. Jun kwam natuurlijk niet meer bij van het lachen en zei dat die arme jongen (was een jongentje van 16 by the way) waarschijnlijk dacht dat ik een sekstoeriste was, die uit was op een avontuurtje. De schaamte kon niet groter zijn! Maar wist ik veel verdorrie, eerst ging een vrouw mee naar binnen en ik deed gewoon wat ze mij vorige keer ook opgedragen hadden. Ging er gewoon van uit dat het diezelfde vrouw ging zijn maar blijkbaar had zij andere plannen. Tja, hoe dan ook, die jongen heeft een heel mooie tijd beleefd in dat kamertje met een fantastisch windowview op twee witte heuveltjes haha! Tja, gezien mijn reputatie daar hebben we de derde dag dan ook maar geopteerd voor een massage in een ander etablissement, waar ze nog nooit van een losbandige Belgische delle gehoord hadden hehe! 
Naast sensuele massages, grappige monniken en tempels kan je hier ook van muziek en dans genieten. Wie mij een beetje kent, weet dat ik zot ben op allerlei soorten dansen. Het Nationale Theater in het oude Koninklijk Paleis was dan ook een vette kluif voor mij. Hier kan je genieten van traditionele Laonese dans en muziek. De dans in Laos kan men een beetje vergelijken met de Thaise maar heeft toch wel zijn eigen kenmerken. Eerst en vooral wordt de dans afgewisseld door toneel. Men houd niet zomaar conversaties maar zingt de hele repliek. Heel eigen hieraan is dat de toneelspelers niet met hun eigen stem zingen maar een zanger en een zangeres. De acteurs gebruiken hun handen om zich uit te drukken. Heel speciaal. Het leuke is dat je het niet merkt, ondanks de acteurs hun monden niet opendoen ligt er enorm veel expressie in hun houding, hun handen en hun gezicht.    

Een ander heel leuk iets in Luang Prabang is de lokale avondmarkt. Ok, ik beken, een nachtmerrie voor elke man (zeker voor mijn appeltje) maar een waar paradijs voor iemand die van etnische schoonheid geniet. Vermits het grootste deel van de bevolking hier tot een etnische minderheid behoort, kan je hier de leukst mogelijke dingen opscharrelen. Tja, mijn bagage weegt direct al een beetje zwaarder hehe. Naast de lokale hebbedingetjes-markt kan je hier ook een lokale eetmarkt vinden. Hier kan je onder andere de volgens mij lekkerste noedelsoepjes van heel Laos vinden en de beste mangos die ik ooit gegeten heb (en op de koop toe megagroot). 
In Luang Prabang kan je ook overal naar de jaja cinema gaan. Je houd het niet voor mogelijk he in zo een klein landje. Maak je maar geen voorstellingen van grote Decascoopcomplexen... kleine restaurantjes, hostels en zelfs lokale families hebben een kamer die voorbehouden is voor cinemagenot. Je koopt gewoon een dvd op straat en dan kan men die in een van die kamertjes bekijken met de luxe van megazachte zetels. Leuk voor als je de westerse geneugten een beetje begint te missen. Zelf hebben we het niet gedaan maar naar horen zeggen is het wel eens leuk om doen.

Onze laatste dag in Luang Prabang werden we al om vier uur in de ochten wakkergetrommeld. Die dag was het begin van het Lent festival. Gedurende drie maanden komen de monniken niet naar buiten vermits men tijdens het regenseizoen gemakkelijker beestjes kon doden. Het betekende ook dat het de laatste dag was voor de novicen volledig voor drie maanden toetreden tot het klooster. Hun laatste haren (van hun punkkapsel) worden dan ook afgeschoren op deze dag. Is in ieder geval een verbetering haha.

Die avond namen we met spijt in het hart afscheid van deze wonderbaarlijke plaats, Luang Prabang genaamd. En als toost op ons afscheid kregen we een prachtige zonsondergang cadeau! Heaven on earth... zucht!

 

 

Springende tijger... een passende naam voor een rivier die bijna even ontembaar lijkt als een wilde tijger. Gelegen in een kloof die je naar adem doet snakken... wondermooi! Het doet dan ook zijn naam eer aan... 'kloof van de springende tijger' of 'Hu Tiao Xia'. De Nu-rivier, het bovenste gedeelte van de Yangtze rivier baant zich hier met een donderend geraas een weg door de nauwe vallei en dit met zo een geweld dat menige rafter onder ons toch wel twee keer zou nadenken voor hij zijn bootje hier te water laat.
Er zijn drie delen in de kloof. Het eerste deel, aan het begin van de kloof, is het meest toeristische gedeelte, het klik en weg gedeelte. Het tweede gedeelte gaat dieper de kloof in en voor deze effort wordt je dan ook meer beloond met een wonderbaarlijk zicht op de kloof. Voor het derde gedeelte moet je een paar dagen uitrekken maar het is even mooi als het tweede gedeelte. Om de meute te vermijden verkozen we het tweede gedeelte waar je gezellig op je gemak een klikje met de kamera kon nemen, dit zonder een meute kwetterende Koreanen achter je te hebben. Het tweede gedeelte is door buitenlandse backpackers ontdekt. Een lokale leraar, Zhang Laoshi, heeft toen op eigen houtje een pad aangelegd, een lang en gevaarlijk karweitje. Dankzij hem konden we nu op een redelijk veilige manier beneden het donderende en razende monster gaan bewonderen. Gelukkig voor ons bleef de voorspelde zware regen uit. Zelfs zonder regen was het pad stijl en glibberig op de rotsen. De rotsafdaalcapaciteiten van ons Lene kwamen dan ook weeral sterk onder druk te staan! Gelukkig boden kettingen enige houvast. Eenmaal beneden konden we dan in volle glorie het razende monster aanschouwen. Als je er bij stilstaat dat enkele jaren geleden voor het eerst een groep rafters deze razende tijger probeerde te bedwingen (met vele doden tot gevolg) lopen de koude rillingen over je rug! Toch is het een tweede groep uiteindelijk gelukt de springende tijger te temmen! Zelf hou ik ook wel van een potje raften maar hier hum, zo wild is ons Lene nog niet!

Voor de terugtocht hadden we twee keuzes... of dezelfde weg terug wat een stijle klim tot gevolg had of de hemeltrap nemen. Die hemelse trap is niet zo hemels zoals hij op het eerste zicht doet vermoeden! Geen champagne onderweg of masserende goden maar een ladder, loodrecht naar omhoog en dat met een klimduur van veertig minuten. Uit goede bron raadde men het ons echter af vermits het gevaarlijk kon zijn bij regenweer (als je valt, dan kom je nog sneller in de hemel te staan dan via de hemelladder). En regen, dat zat eraan te komen horende aan het rommelen in de verte. Een spurt tegen de tijd naar boven dus vermits we geen gescheurde broeken wilden! Drie kwart van de tocht hadden we echter pech en sloeg de regen ongenadig toe. Toch hebben we het gehaald en dat zonder scheuren in de broeken.

In de regen gingen we verder richting Shangri-La. Shangri-La is een leuk oud Tibetaans dorpje vol met backpackers. Dit is een plekje waar je overal in de straten nog de geur van verbrand hout kan ruiken, Tibetaanse vrouwen s'avonds een rondedans op het centrale dorpsplein kan zien dansen en oude houten Tibetaanse huizen kan bewonderen. Een heel aparte sfeertje heerst er hier, heel gezellig!!! Je kan hier ook ongelooflijk lekker eten in een restaurantje, Arro Khampa genaamd. Tibetaanse, Nepalese, Chinese en Indische lekkernijen... probeer vooral de Jakmeat-patties, hemels!!!
De dag erna waren we de haan voor en gingen al vroeg op pad! De pracht van het kleine dorpje had ons in zijn greep en dit ondanks de regen die met bakken uit de hemel kwam! Na enkele 'singing in the rain' toestanden van ons beiden trokken we goedgemutst naar 'Song Zan Lin Si' een Tibetaanse tempel. Het wordt ook wel het kleine Potala genoemd gezien de gelijkenissen met zijn grotere broeder (ter informatie, het grote Potala-paleis of de voormalige residentie van de Dhala Lama ligt in Lasha, Tibet). Aangezien de regen waren er weinig bezoekers en konden we ten volle genieten van de Tibetaanse sfeer die op ons afkwam. Overal hielden de Lama's gebedsdiensten en dit in de traditionele Tibetaanse stijl. Toeters en bellen alom dus, zelfs de grote blaashoorns werden erbij gehaald. Een klein beetje Lasha dus!
Tijdens de gebedsdienst hadden de jonge novicen het echter wel heel erg moeilijk... tjonge, al dat schoon vrouwvolk dat voorbij kwam! Het was best wel grappig... geen enkele vrouw bleef gespaard en dit gepaard gaande met een uitgebreide discussie over elke vrouwelijk schoon! Dit tot er zich een oude monnik mee ging bemoeien en hun van de stok gaf wat blijkbaar tot de ceremonie behoorde. Tja, zo devoot zijn ze nu ook weer niet haha! Beware of the monks!!!

Na al dit moois gezien te hebben trokken we weer naar Shangri-La waar we aan een wel heel uitgebreide luch begonnen! Ook onze kameraden, de twee Duitsers uit het Lugu-meer stoten we daar tegen het lijf. Wat een kleine grote wereld! 
Shangri-La, wie er niet is geweest heeft spijt, wie er is geweest is heel gelukkig haha!